สารส่องใจ Enlightenment
ขออภัย-คำที่มีคุณค่า (ตอนที่ ๒)
พระธรรมเทศนาโดย พระธรรมวิสุทธิมงคล (หลวงตามหาบัว ญาณสมฺปนฺโน)
เทศน์อบรมฆราวาส ณ วัดป่าบ้านตาด อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี
เมื่อวันที่ ๒ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๓๗
ขออภัย-คำที่มีคุณค่า (ตอนที่ ๑) (คลิก)
ความอยากนี้มันอัดอั้นตันใจที่สุดนะ
กินข้าวอิ่มแล้วอย่างนี้มันก็ไม่อิ่มนะความอยาก
เราอย่าเข้าใจว่ากินข้าวอิ่มแล้วเราสบาย
สบายสำหรับร่างกายที่หิวข้าว เรารับประทานอิ่มแล้วก็สบาย
แต่จิตใจมันหิวมันโหยมันดีดมันดิ้นอยู่ตลอดเวลา
อันนั้นละพาโลกให้ทุกข์มากทุกวันนี้
ไม่ใช่เพราะการอยู่การกินการหลับการนอนพาให้ทุกข์มากนะ
เรื่องหัวใจที่มันดีดมันดิ้นด้วยความหิวความโหยความทะเยอทะยาน
อันนี้ไม่มีเวลาสงบงบเงียบลงได้
ไม่ว่าหญิงว่าชายว่าผู้ใหญ่เด็กเป็นไปด้วยกันหมด
ต้องเอาศีลเอาธรรมเข้าไประงับเป็นน้ำดับไฟ หิวก็ไม่ให้มันทำ
การต่อสู้ความผิดนี้สมควรต่อสู้ ไม่ให้ผิด ไม่ให้ทำ
ถ้าทำลงไปแล้วยิ่งจะเป็นความเสียหายมาก
ยิ่งกว่าความอยากทำและทำตามมันเสียอีก
มันมีความทุกข์มากยิ่งกว่านั้น ท่านจึงห้ามไม่ให้ทำ
ปราชญ์ทั้งหลายเคยห้ามมาแล้ว ปราชญ์ทั้งหลายเคยต่อสู้มาแล้ว
เรื่องความชั่วท่านไม่ทำ ควรเด็ดท่านเด็ด เฉียบขาดก็เฉียบขาด
ถึงเวลาจะดัดมัน ไม่งั้นมันจะเอาเราให้ล่มจมจริง ๆ
เราก็ต้องยกทัพใส่มันเลยแก้ความชั่ว
ความชั่วอันไหนมันเด็ดๆ เผ็ดๆ ร้อนๆ
ความดีสู้กันเข้าไปให้เด็ดๆ เผ็ดๆ ร้อนๆ
เมื่อชนะความชั่วแล้วเราก็อยู่สงบสบาย
ถ้าความชั่วชนะเราแล้วเป็นทุกข์มากนะ
อยู่ด้วยความทรมานอยู่ด้วยความแพ้
ไม่ว่าอะไรแม้แต่เล่นกีฬาเขาแพ้กัน
เขายังเป็นทุกข์ร้องห่มร้องไห้ยกพวกจะฆ่ากันก็มี
ทั้งๆ ที่ว่ากีฬาเป็นเครื่องเล่นนั่นแหละ
สนุกสนานมันกลายเป็นความโศกเศร้าขึ้นมา เรื่องใจเป็นอย่างนั้นนะ
ใจเป็นเรื่องสำคัญมากจึงพากันระมัดระวัง
ให้ฝืนในสิ่งที่ชั่ว แต่อย่าฝืนในสิ่งที่ดี ให้พยายามอบรมตน
สิ่งเหล่านี้ปราชญ์ทั้งหลายท่านพาดำเนินมาแล้ว
ท่านดำเนินมาก่อนพวกเรา เห็นผลประจักษ์เป็นที่พอพระทัยแล้ว
จึงได้คัดเลือกสิ่งที่พอเหมาะพอดีมาให้พวกเรา
ก็ยังจะรับมาปฏิบัติไม่ได้แล้วมันก็เกินไปละมนุษย์เรา หาคุณค่าไม่ได้
ให้พากันปฏิบัติศีลธรรมนะ ศีลธรรมมีอยู่ความดีมีอยู่
แต่เราแหวกแนวไปทำแต่ความชั่ว
โกยเอาแต่ความทุกข์ขึ้นมาเผาเจ้าของ นี่มันโง่เกินไปมนุษย์เรา
ทั้งๆ ที่สิ่งที่ดีมีอยู่ไม่ยอมรับ แต่สิ่งที่ชั่วยอมรับ ๆ พอใจรับ
แล้วความทุกข์ไม่พอใจรับมันก็ขัดกันๆ อยู่อย่างนี้ละ
ให้ตั้งหน้าตั้งตาปฏิบัติตัวเองตั้งแต่บัดนี้
ไม่ว่าผู้หญิงผู้ชายเด็กผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่ก็ให้เป็นแบบพิมพ์ที่ดีของเด็ก
ทุกคนๆ ให้เป็นแบบพิมพ์ของตัว
แล้วก็เป็นแบบพิมพ์ของคนอื่นได้ แล้วโลกนี้จะเจริญรุ่งเรือง
เวลาว่างให้ระลึกถึงพุทโธ ธัมโม สังโฆ ระลึกถึงศีลถึงธรรม
เวลาทำการทำงานก็ให้ระลึกไม่ขัดกัน ระลึกได้ทั้งวันยิ่งดี
บางคนเขาก็มาถามเวลาเข้าห้องน้ำระลึกพุทโธได้มั้ย
ทำไมจะไม่ได้ ขี้แตกปู้ดออกมามันเป็นกองทุกข์ ก็ ทุกฺขํ อริยสจฺจํ
ของปฏิกูลโสโครกติดกันมีความหมายอย่างไร
พิจารณาเข้าไปให้เป็นกองอสุภะอสุภัง กองทุกฺขํ อนิจฺจํ อนตฺตา
ในห้องน้ำห้องส้วมเป็นอะไรไป เข้าได้หมดธรรมไม่ได้ขัดข้องใคร เข้าได้ทั้งนั้น
ไปอยู่ไหนก็ระลึกได้เรื่องธรรมไม่ขัดข้อง ให้เอาไประลึก
นี่ก็สอนให้ไปปฏิบัติตัวเอง อยู่ในบ้านในเรือนเหมือนกัน
ความเมตตาสงสารความให้อภัยกันนี่สำคัญมากนะ
การให้อภัยกันอย่าถือสีถือสากันอย่างง่ายดาย
อย่าหาช่องหาทางหาเรื่องความผิดใส่คนอื่น
เพื่อความสุขแก่ตนเองไม่สมควรอย่างยิ่ง นี่ข้อหนึ่ง
แล้วการขอโทษกัน
คำขอโทษนี่เป็นคำที่มีคุณค่ามากที่สุด ไม่ใช่เป็นคำเล็กน้อย
ผิดพลาดประการใดก็รีบขอโทษกันให้อภัยกัน
ผู้ให้อภัยก็ไม่ใจจืดใจจาง ยอมรับผู้ขอขมาโทษ
อันนี้โลกอยู่ด้วยกันเป็นผาสุก
การขอโทษกันนี้เป็นคำที่เป็นมหามงคลอย่างยิ่ง
เป็นคำที่มีคุณค่าอันสูงสุดทีเดียวให้นำออกปฏิบัติทุกคน
อย่าถือเนื้อถือตัว อย่าเย่อหยิ่งจองหอง เจ้าของผิดแล้วไม่ยอมรับว่าผิด
แล้วพองตัวขึ้นไปอีกสองชั้นสามชั้น
สุดท้ายก็มาฆ่าตัวตายนั่นแหละ ฆ่าตัวเราเอง
ข้าศึกนั่นแหละมาฆ่าเราเพราะไม่ลง
เขาก็หัวใจเราก็หัวใจ ต่างคนต่างดิ้นดีดใส่กันผึงนี้ก็เสร็จเลย
เมื่อขออภัยซึ่งกันและกัน ขอโทษซึ่งกันและกันแล้วเป็นน้ำดับไฟ
ไฟจะแสดงเปลวขึ้นมา น้ำสาดลงไปปั๊บนี่ดับปุ๊บเลย
นี่ละการขอโทษกัน ไม่ว่าใครจะฆ่ากันยังฆ่าไม่ลง
เมื่อขอขมาขอโทษกันยอมรับแล้ว ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย
เรื่องนี้จึงขอให้นำไปปฏิบัติทุกคนๆ
ให้เห็นโทษของตัวที่ผิด อย่าทะนงอย่าเย่อหยิ่ง ให้ยอมรับกัน
เพราะมนุษย์อยู่ด้วยกัน เขาก็คนเหมือนกันเราก็คนเหมือนกัน
ต่างคนต่างมีผิดพลาดด้วยกันนั่นแหละ
แล้วต่างคนต่างขออภัยซึ่งกันและกัน
ต่างขอโทษกันแล้ว ต่างคนก็ให้อภัย อยู่กันได้เป็นผาสุก
โลกเราอยู่ด้วยกันได้เพราะเหตุนี้นะ
ไม่ใช่อยู่ได้เพราะว่าข้านี่ชาตินั้นชั้นนี้ วรรณะนั้นวรรณะนี้
อันนั้นเอามาอวดกันเพื่อการกัดกันการกัดฉีกกัน จากนั้นก็แตกร้าวสามัคคี
ความเป็นกลุ่มเป็นก้อนของมนุษย์ก็แตกจากกันแล้ว
หาสาระไม่ได้เลยการแตกจากกัน หม้อน้ำแตกเป็นยังไง
นี่ยิ่งคนแตกจากกันเพราะความแตกสามัคคีนี้ด้วยแล้วยิ่งไปใหญ่
เพราะฉะนั้นจึงอย่านำสิ่งเหล่านั้นเข้ามาขัดมาขวางมาอวดซึ่งกันและกัน
ให้นำศีลนำธรรมเข้ามา แม้เด็กก็มีคุณค่ามาก
ถ้ามีศีลธรรมเข้าไปดังที่ว่าขอโทษเป็นต้น
เมื่อขอโทษแล้วจิตใจจะยุบยอบทันทีผู้ที่ได้รับขมาโทษ
ใจใครจะเป็นใจเปรตใจผีถึงไม่ลงไม่มี ต้องลง
ลงอยู่ภายในจิตใจนั่นแหละ ควรจะลงได้มากได้น้อยลงแน่ๆ
การขออภัยนี้เป็นคำที่มีคุณค่า
จอมปราชญ์ทั้งหลายทำกันมาแล้วดำเนินมาแล้ว จึงได้มาสอนพวกเรา
ผู้ให้อภัยก็เหมือนกัน อย่าไปถือสีถือสากันอย่างง่ายดาย ให้อภัยกัน
มนุษย์เราอยู่ร่วมกัน ไปไหนก็ไปหามนุษย์นั่นแหละ
ออกจากบ้านนี้ไปบ้านนั้นก็ไปหามนุษย์ ไปไหนก็ไปหามนุษย์
เราไม่ได้ไปหาเปรตหาผีพอจะไปหาเที่ยวกัดเที่ยวฉีกกัน
เราไปหามนุษย์ มนุษย์ต้องต่างคนต่างมีศีลธรรมแล้วเข้ากันได้สนิทหมด
ไม่ว่าจะเป็นชาติชั้นวรรณะใด
บ้านนอกในเมือง ภาคใดภูมิใดก็ตามเข้ากันได้หมด
มนุษย์หัวใจมีความรู้สึกอย่างเดียวกัน
ขอแต่นำธรรมพระพุทธเจ้าไปใช้เถอะ เชื่อมเข้าถึงกันได้หมด
สนิทสนมกันหมดประหนึ่งว่าลูกพ่อเดียวแม่เดียว
มิหนำซ้ำลูกพ่อเดียวแม่เดียวยังทะเลาะกัน
คนที่มีศีลธรรมนี้ไม่ทะเลาะกันง่าย ๆ ให้นำศีลธรรมไปปฏิบัติ
วันนี้ก็เทศน์เพียงเท่านี้แหละ พอสมควรแก่เวลา
ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านทั้งหลายในปีใหม่
ตลอดถึงปีหน้านะแล้วเลยอีกด้วย ต่อไปนี้ให้พร
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ที่มา https://bit.ly/3L3Owfw
แบ่งปันบทความนี้ให้เพื่อนๆ
| Next > |
|---|
